Jan z Grotkowa (Iohannes de Grotkow) - filozof

Data jego narodzin nie jest znana. W źródłach pojawia się po raz pierwszy w 1342 r. Dokumenty dotyczą jego pobytu w Świdnicy. Piastował tam funkcję rektora szkoły w latach 1342 - 1352. Aby zajmować takie stanowisko musiał zapewne ukończyć studia wyższe. Najprawdopodobniej studiował w Paryżu, gdzie uzyskał tytuł magistra sztuk wyzwolonych. Są to oczywiście tylko przypuszczenia. Udokumentowaną informacją jest wzmianka z roku 1342. W dokumencie czytamy, że Jan z Grotkowa zainstalował ławkę w świdnickim kościele, którą wydzierżawił Piotrowi ze Smollyn i w zamian zobowiązał go do składania dwu opłat rocznie na rzecz pogrzebów biednych uczniów z miejscowej szkoły.

Kolejna wzmianka pochodzi również z 1342 r. Zawiera informację, że Jan i jego żona Anna otrzymują od radnych miasta Wrocławia dożywotnią pensję płaconą na św. Jana Chrzciciela  (w czerwcu) i Boże Narodzenie (w grudniu).

Jest postacią wartą pamięci jako pierwszy polski, świecki uczony (filozof).

Zachowały się jego prace naukowe. Napisał pierwsze na ziemiach polskich komentarze do prac logicznych Arystotelesa. Do dnia dzisiejszego przetrwały odpisy jego dwóch traktatów (m.in. w Bibliotece Jagiellońskiej):

- komentarze do "De ente et essenita" ("Byt i istota"  Tomasza z Akwinu)

- wstęp do logiki "De clavibus intentionum" - praca na podstawie  "Kategorii" Arystotelesa  i  "Isagogi" Porfiriusza.

Ostatnim źródłowym dokumentem jest testament z 1352 r. Przypuszcza się, że w tym roku Jan zmarł (prawdopodobnie jako jedna z ofiar "czarnej śmierci" czyli epidemii dżumy).