Alfred Seiffert

Urodził się 26 września 1883 roku w Tarnowie Grodkowskim (Tharnau b. Grottkau).

O jego dzieciństwie i pierwszych latach nauki nic nie wiemy. Studia medyczne rozpoczyna we Wrocławiu pod kierunkiem chirurga Titze. Kolejny etap nauki to studia u otologa Briegera, naczelnego lekarza Wrocławia. W międzyczasie uzyskuje prawo wykonywania praktyki jako stomatolog. Z Wrocławia przenosi się do Berlina gdzie kontynuuje naukę. Najpierw u prof. Gustava Killiana a następnie (po nagłej śmierci Killiana), u prof. Carla Otto von Eickena. Tytuł doktora medycyny uzyskuje na Uniwersytecie w Greifswaldzie, w roku 1913. Habilituje się u prof. Eickena w roku 1923 i uzyskuje tytuł Privatdozenta¹.

W latach 1928/31 jest profesorem nadzwyczajnym otorynolaryngologii² na Friedrich-Wilhelms-Universität zu Berlin [od 1949 r. Uniwersytet Humboldta w Berlinie]. W roku 1931 przyjmuje propozycję pracy jako profesor nadzwyczajny w Christian-Albrechts-Universität zu Kiel [Uniwersytet Christiana-Albrechta w Kilonii].

W roku 1942, po przedwczesnej śmierci prof. Karla Becka, dyrektora Kliniki Otorynolaryngologicznej w Heidelbergu zaproszenie do objęcia tej posady otrzymuje prof. Seiffert. Udaje się do Heidelbergu jako uznany już lekarz otorynolaryngolog i prekursor kilku nowatorskich technik chirurgicznych. Klinika, której zostaje dyrektorem to centrum chirurgiczne otolaryngologii. Cieszy się wielkim prestiżem w kraju i za granicą. Pracując w klinice opracował kilka nowych technik chirurgicznych. M.in. plastyczne i rekonstrukcyjne zabiegi chirurgiczne nosa, uszu, gardła; laryngektomia³; nowe metody diagnostyczne i zasady terapeutyczne; elektrokoagulacja⁴ nowotworów. Pisze szereg artykułów. Jego publikacje dotyczyły przede wszystkim technik chirurgicznych i praktycznych zagadnień klinicznych. Wspólnie z H. Bayerem wydał ważny podręczny przewodnik dla laryngologów - "Kurs chirurgii dla otorynolaryngologów". Był również przez wiele lat wydawcą „Archiv für HNO-Heilkunde vereint mit der Zeitschrift für HNO-Heilkunde“. Wspominany jest przez współpracowników jako osoba bardzo skromna, spokojna i małomówna. Jednocześnie miał szerokie zainteresowania poza medyczne. Znane jest jego zamiłowanie muzyką - hobbistycznie udzielał się np. jako lutnik.

W 1951 roku uzyskuje prawo do emerytury ale nadal pracuje na zajmowanym stanowisku. Na emeryturę przechodzi ostatecznie w roku 1954. Umiera 22 stycznia 1960 roku w Greifswald.

¹ Privatdozent – termin oznaczający w krajach niemieckojęzycznych specyficzną pozycję pracownika naukowego, który po uzyskaniu stopnia doktora uzyskał habilitację, a nie został zatrudniony na żadnym uniwersytecie na stanowisku profesora. Instytucja Privatdozentów pojawiła się w Prusach na początku XIX wieku.

Uzyskanie habilitacji obejmuje dwie części składowe:

- kolokwium habilitacyjne – rodzaj dyskusji odbywającej się w radzie wydziału wyższej uczelni, zazwyczaj na temat bądź to rozprawy habilitacyjnej bądź innych zagadnień związanych z tematyką rozprawy;

- wygłoszenie wykładu dla audytorium złożonego z członków wyżej wymienionej rady wydziału.

Przejście kandydata przez oba te etapy daje mu tzw. venia legendi (inaczej: venia docendi), czyli prawo i obowiązek wykładania na wyższej uczelni oraz prawo ubiegania się o zatrudnienie w charakterze profesora. W krajach o niemiecko-austriackiej tradycji uniwersyteckiej osób, które uzyskały habilitację jest zawsze więcej niż wolnych katedr uniwersyteckich (na uniwersytetach niemieckich jest niewielu profesorów; mają oni bardzo wysoką pensję oraz pozycję społeczną i akademicką). Właśnie dlatego w środowisku naukowym tych krajów funkcjonuje grupa osób określanych mianem Privatdozent. Ich status naukowy pozwala im prowadzić wykłady na uniwersytecie (uczelnia nie może im tego zabronić, ale nie musi za te wykłady płacić). Co więcej Privatdozenci muszą corocznie prowadzić przynajmniej jeden wykład uniwersytecki, by zachować venia legendi.

Stanowisko to nie istnieje w krajach o anglo-amerykańskiej tradycji uniwersyteckiej. W Polsce instytucja ta również nie istnieje, jednak w pewnej mierze jej odpowiednikiem było stanowisko docenta. Na stanowisku tym zatrudniane były osoby posiadające stopień naukowy doktora habilitowanego. Obecnie osoby takie zatrudniane są na stanowisku profesora nadzwyczajnego, aczkolwiek nie dzieje się tak automatycznie i doktorzy habilitowani mogą być zatrudnieni na stanowiskach adiunktów.

² Otorynolaryngologia – dziedzina medycyny zajmująca się rozpoznawaniem i leczeniem chorób ucha (z gr. oros, otos), nosa (z gr. rhinos, rynos), krtani (z gr. laryngos), gardła (z gr. pharyngos) oraz innych narządów głowy i szyi.

W obręb jej zainteresowań wchodzi także chirurgia gruczołów ślinowych, języka, zatok przynosowych, w tym także zabiegi endoskopowe zatok przynosowych: FESS, krtani: mikrolaryngoskopia. Otolaryngolodzy zajmują się też chirurgią szczęki - np. resekcja kości szczękowej (maksylektomia), zabiegami endoskopowymi przełyku (ezofagoskopia), czy dolnych dróg oddechowych (tracheobronchoskopia) oraz chirurgią rekonstrukcyjną.

Jej nazwa potoczna to otolaryngologia lub najczęściej używana - laryngologia. Lekarz zajmujący się otolaryngologią to otolaryngolog (w skrócie laryngolog).

³ Laryngektomia (łac. laryngectomia) - zabieg laryngologiczny polegający na częściowym lub całkowitym wycięciu krtani. Jest to jedna z metod chirurgicznego leczenia raka krtani i raka gardła dolnego.

⁴ Elektrokoagulacja – metoda elektrochirurgii polegająca na ścięciu białka za pomocą łuku elektrycznego. Wykorzystywane przy leczeniu włókniaków, kurzajek, usuwaniu zbędnego owłosienia, w operacjach w zastępstwie skalpela w celu ograniczenia krwawienia z powstałej rany.